Ik ben geboren in Antwerpen en woon sinds twaalf jaar met veel plezier in Merksem. Toen ik zes jaar werd zijn we van Antwerpen naar Kapellen verhuisd omdat mijn moeder, die naaister was, de lingeriewinkel “Miranda” startte in de Dorpsstraat. Ik werd dus van jongsaf ingeschakeld om de pakjes met reparaties naar de klanten te brengen.

Op mijn vijftiende volgde ik, samen met mijn vriendin Marianne, een monitorcursus. Sindsdien waren we echte speelpleinfreaks: in de vakanties zaten wij overal: in de Muide in Gent, in den Horst in Schoten, op Linkeroever, in Lokeren, Mechelen.… overal waar ze leiding tekort hadden waren wij van de partij. Gent vonden we super, zeker tijdens de Gentse feesten! Gedurende het schooljaar waren wij, samen met Kris en Frank Focketijn, actief als leiding in het jeugdateljee Wiplala in Kapellen. Ik heb me daar rot geamuseerd maar het werd snel duidelijk dat er aan mij geen acteur verloren was….

Op mijn achttiende ging ik criminologie in Leuven studeren. Tot spijt van mijn moeder, want zij wou heel graag dat ik de winkel van haar overnam…. Het was begin jaren tachtig en Leuven was woelig. Ik heb daar dus veel geleerd en zeker niet alleen tijdens de lessen. Ik ben er ook Wim Van Cappellen, mijn huidige partner, tegen het lijf gelopen.

In 1986, toen ik mijn diploma op zak had, zat ons land in een economische crisis. Criminologen stonden toen niet hoog op het verlanglijstje van werkgevers, en al helemaal geen criminologen zonder werkervaring. Dus heb ik mij anderhalf jaar nuttig gemaakt als als opvoedster en tegelijkertijd studeerde ik informatica bij (wat ik nooit heb afgemaakt). Toch heb die kennis goed kunnen gebruiken in mijn volgende job in Brussel waar ik werkloze jongeren leerde hoe ze kapotte computers terug aan de praat kregen. Dat was een gat in de markt: alle cursisten vonden achteraf werk of begonnen een eigen zaak.

Ondertussen woonde ik terug in Antwerpen waar ik startte met pc-opleidingen voor werkzoekenden. Even later hebben we die opleidingen uitgebreid over gans Vlaanderen, aangevuld met Cad opleidingen voor mensen met een fysieke handicap en telemarketingopleidingen voor mensen zonder diploma. Ik denk dat ik zonder overdrijven kan zeggen dat de meeste informaticabedrijven in Vlaanderen ex-cursisten van ATEL in dienst hebben. Meer dan tien jaar heb ik dit met heel veel plezier gedaan en het doet nog steeds goed om oud-cursisten tegen te komen die nu goed hun kost verdienen. In deze periode ben ik ook moeder geworden van drie zonen (Louis °1996, Alexander °1998 en Gilles °2001) en één dochtertje Jasmien die jammer genoeg bij haar geboorte in 1998 is gestorven.

In 2001 werd ik directeur van de dienst Werkgelegenheid en Arbeidsmarkt van de stad Antwerpen. Wij zijn er in geslaagd om –samen met veel partners- jaarlijks een 2000-tal mensen zonder diploma toe te leiden naar jobs in de meest uiteenlopende sectoren (van buschauffeurs tot theatertechniekers, van koks tot lassers,… Maar de mooiste resultaten hebben we geboekt door jobs te creëren via de dienstencheques (meer dan 500 extra jobs per jaar) en door in flexibele kinderopvang te voorzien voor werkzoekenden.

Zo kwam ik stilaan in aanraking met de politiek en in 2004 ben ik met veel enthousiasme ingegaan op het voorstel van Patrick Janssens om mij kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. In 2005 startte ik op het kabinet van schepen Robert Voorhamme. Daar was ik verantwoordelijk voor kinderopvang. Het was de beste voorbereiding op een schepenambt die iemand zich kon wensen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 behaalde sp-a in Antwerpen een historische overwinning. Ik werd schepen voor jeugd, wonen, stedelijk wijkoverleg, samenlevingsopbouw en ontwikkelingssamenwerking. Een schitterende portefeuille en een job die ik doodgraag doe. Want het zijn één voor één bevoegdheden waardoor ik de kans krijg om het leven in Antwerpen voor elke Antwerpenaar aangenamer te maken.

Eind 2011 werd Monica De Coninck federaal Minister en zo kwam er een wissel in het college waarbij ik de bevoegdheden van Monica overnam.  Sindsdien ben ik voorzitter van het OCMW Antwerpen en schepen voor sociale zaken, loketten en diversiteit.  Een nieuwe en fijne uitdaging, wat niet wil zeggen dat ik de mensen waar ik vijf jaar lang mee mocht samenwerken, niet mis.  Voor het AG kinderopvang blijf ik nog wel bevoegd.